REGON: 140228074; NIP: 5252626747
Adres korespondencyjny: ul. Biskupia 48 C m.16, 04-216 Warszawa
Nr rachunku bankowego: 76124062921111001064422814
Tel. 797 844 172
W obecnej sytuacji Polski rozstrzygające znaczenie będzie miał właściwy wybór drogi rozwoju politycznego, społecznego i gospodarczego oraz wyraźne określenie ładu wewnętrznego, moralno-prawnego w naszym kraju. Potrzeba zmian staje się coraz bardziej widoczna. Przyjęta w 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, nieznaczną większością głosów przy 43 procentowej frekwencji, jest obciążona wieloma brakami. Dlatego godna przypomnienia jest Preambuła projektu obywatelskiego Konstytucji 1997 r., który powstał przy współudziale Stronnictwa Pracy a popierany przez NSZZ ‘Solidarność’, był alternatywą dla przyjętego w referendum najwyższego aktu prawnego III Rzeczpospolitej Polskiej:
„My, Naród Polski, pomni naszych ponad 1000 letnich dziejów związany z dziedzictwem wiary i kultury chrześcijańskiej, tradycji Rzeczpospolitej i chlubnej Konstytucji 3 Maja:
niniejszą konstytucję dla III Rzeczypospolitej uroczyście, w imię Boga, stanowimy i uchwalamy”.
Słowa te stanowią także fundament ideowy zjednoczonego w 2025 r. Stronnictwa Pracy. Stronnictwo Pracy jest głównym inicjatorem ‘Oświadczenia’ (Nowa Myśl Polska nr. 50) „W obliczu zagrożenia Ojczyzny” opublikowanego w dniu 14 grudnia 2003 r.
Stronnictwo Pracy
W obecnej sytuacji Polski rozstrzygające znaczenie będzie miał właściwy wybór drogi rozwoju politycznego, społecznego i gospodarczego oraz wyraźne określenie ładu wewnętrznego, moralno-prawnego w naszym kraju. Potrzeba zmian staje się coraz bardziej widoczna. Przyjęta w 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, nieznaczną większością głosów przy 43 procentowej frekwencji, jest obciążona wieloma brakami. Dlatego godna przypomnienia jest Preambuła projektu obywatelskiego Konstytucji 1997 r., który powstał przy współudziale Stronnictwa Pracy a popierany przez NSZZ ‘Solidarność’, był alternatywą dla przyjętego w referendum najwyższego aktu prawnego III Rzeczpospolitej Polskiej:
„My, Naród Polski, pomni naszych ponad 1000 letnich dziejów związany z dziedzictwem wiary i kultury chrześcijańskiej, tradycji Rzeczpospolitej i chlubnej Konstytucji 3 Maja:
niniejszą konstytucję dla III Rzeczypospolitej uroczyście, w imię Boga, stanowimy i uchwalamy”.
Słowa te stanowią także fundament ideowy zjednoczonego w 2025 r. Stronnictwa Pracy. Stronnictwo Pracy jest głównym inicjatorem ‘Oświadczenia’ (Nowa Myśl Polska nr. 50) „W obliczu zagrożenia Ojczyzny” opublikowanego w dniu 14 grudnia 2003 r.
Powstałe w 1937 roku z połączenia Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji i Narodowej Partii Robotniczej – Stronnictwo Pracy jest reprezentacją polityczną wszystkich Polaków, których łączą ideały niepodległej, demokratycznej i chrześcijańskiej Polski. Szczególną uwagę Stronnictwo poświęca ludziom pracy, pracodawcom i pracobiorcom. Wywodzimy się z polskiej tradycji politycznej, której dziełem była Wielonarodowa Rzeczypospolita Obojga Narodów i Konstytucja 3 Maja. Jesteśmy spadkobiercami idei przyświecającej polskim powstaniom narodowym i walce o niepodległość w czasie obu wojen światowych, oporu przeciwko okupacjom i dominacji sowieckiej w Polsce po 1945 r., uczestniczyliśmy aktywnie w wielkim zrywie narodowym „Solidarności” w latach 80-tych.
Kontynuujemy dzieło twórców „Stronnictwa Pracy” – gen. Józefa Hallera, Wojciecha Korfantego, Ignacego Jana Paderewskiego i gen. Władysława Sikorskiego, a także tych wszystkich członków SP, którzy w walce o wolną i sprawiedliwą Polskę ponieśli najwyższe ofiary, szczególnie w okresie terroru stalinowskiego, z Janem Stanisławem Jankowskim, Delegatem Rządu na Kraj i Kapelanem Krajowym SP ks. Zygmuntem Kaczyńskim, męczennikami polskiej sprawy, na czele.
Stronnictwo Pracy jako jedna z czterech głównych partii politycznych, podczas II wojny światowej działało aktywnie w Rządzie Polskim na Uchodźctwie oraz ofiarnie uczestniczyło w Polskim Państwie Podziemnym. Na pięciu kolejnych Delegatów Rządu na Kraj aż trzech wywodziło się ze Stronnictwa Pracy.
W okresie powojennym kontynuowaliśmy jako jedyne, obok mikołajczykowskiego PSL, niezależną działalność na terenie Polski, osiągając liczbę blisko 200 tys. członków i wobec perspektyw dalszego szybkiego rozwoju staliśmy się poważnym zagrożeniem dla reżymu komunistycznego.
Wobec niedopuszczenia do wolnego kongresu SP, Zarząd Główny z Karolem Popielem na czele zawiesił z dniem 18 lipca 1946 r. działalność Stronnictwa Pracy na terenie Kraju, kontynuując ją na ponownym uchodźctwie. Po 1989 r. reaktywowano działalność SP w Kraju, które jest w tej chwili jedyną w Polsce partią polityczną zachowującą ciągłość niezależnej postawy od chwili powstania po dziś. Jesteśmy wierni podstawowym założeniom naszego programu zatwierdzonego na tajnym II Kongresie SP 15 lipca 1945 r., a w szczególności zasadom:
Uważamy, że patriotyczne wychowanie i wykształcenie młodego pokolenia Polaków należy do jednych z najważniejszych zadań państwa. Przez wierność polskiej tradycji narodowej dążymy do zachowania i dalszego rozwoju Kraju i naszej tożsamości.
Przez wierność polskiej racji stanu dążymy do umocnienia Państwa Polskiego, popierając dążenia do pełnej jego suwerenności i zrównoważonego rozwoju.
Przez wdrażanie społecznego nauczania Kościoła dążymy do podniesienia poziomu materialnego i duchowego polskiego społeczeństwa.
W tak pojętej pracy wyrażamy gotowość do współdziałania ze wszystkimi, którym tak widziane dobro Polski leży na sercu.
Zamierzeniem odrodzonego Stronnictwa Pracy było „przejęcie sztandaru” i kontynuacja działalności historycznego SP, będącego obozem politycznym polskiego świata pracy, wobec czego ludzi pracy uważa ono za swój elektorat.
Przyjmując podstawowe założenia kierunkowe dawnego SP, wzbogacone narastającym przekazem nauki społecznej Kościoła Katolickiego, Stronnictwo Pracy:
Stronnictwo Pracy widzi pilną potrzebę i postuluje przeprowadzenie w Polsce powszechnego spisu własności i przywrócenie podległych wójtom i burmistrzom ksiąg własności, co powinno utrudnić spekulację własnością i poważnie ograniczyć błędy w zapisach ksiąg hipotecznych. Własność wiąże się z nieograniczonym prawem dysponowania, co powinno powstrzymać zjawisko podstępnego rugowania z własności.
Uważamy, że zajęcie stanowiska w stosunku do 45-lecia po II wojnie światowej, czyli doby PRL-u oraz 35-lecia „transformacji systemowo-ustrojowej” na przełomie XX i XXI wieku, jest nieodzownym warunkiem określenia tożsamości politycznej Stronnictwa Pracy. Stronnictwo Pracy, nie tylko z powodu brutalnego przerwania jego działalności w roku 1946, ocenia ten pierwszy okres naszej historii powojennej zdecydowanie krytycznie i nagannie.
Naród i Państwo Polskie pomimo uczestnictwa w zwycięskiej koalicji antyhitlerowskiej jako jeden z głównych partnerów, mimo wielkiego wkładu wojennego i niezmierzonej hekatomby ofiar i cierpień obywateli Polski, w wyniku mniej, lub bardziej jawnych manipulacji wewnątrz alianckich, został odsunięty od jakichkolwiek decyzji co do swego losu i brutalnie wepchnięty w strefę wpływów ZSRR. W konsekwencji z okupacji niemieckiej dostał się pod okupację sowiecką, sprawowaną początkowo bezpośrednio, później z udziałem podporządkowanych ZSRR organizacji na czele z PZPR.
Stronnictwo Pracy patrzy na ten problem w podwójnym co najmniej aspekcie.
Co do społeczeństwa polskiego. Mimo przeszkód zewnętrznych i prześladowań wewnętrznych, Naród żył, pracował i rozwijał się. Odbudował z ruin miasta, ze stolicą na czele, wsie i miejsca pracy. Mimo rażących błędów po odbudowie kraj uzyskał względnie wysoki poziom rozwoju intelektualnego i kulturalnego, jak również znaczący potencjał przemysłowy. Naród Polski, przede wszystkim dzięki własnej energii i żywotności tych lat nie marnował. Nie godzi się nie doceniać jego wysiłku, a tym bardziej niszczyć tego, co osiągnął.
Co do kierownictwa politycznego PRL kwalifikuje się ono do zdecydowanie negatywnej oceny, z racji:
obciążającego swoimi skutkami Polaków na dziesiątki lat,
oraz całkowitej marginalizacji inteligencji polskiej, co głęboko osłabiło kondycję Narodu,
Drugi okres naszej historii powojennej, „postkomunistyczny”, zawiera również więcej cieni niż blasków.
Zapał i entuzjazm znakomitej większości społeczeństwa po wyborach 1989 r. a w konsekwencji współudział w sprawowaniu władzy przez ugrupowania „postsolidarnościowe” wygasał stopniowo, z powodu popełnianych błędów.
Do podstawowych należałoby zaliczyć:
ze wszystkimi tego skutkami, łącznie z pojawianiem się antypolskiej propagandy w Polsce.
W tym stanie rzeczy, przy bierności przeważającej części zrezygnowanego społeczeństwa, nastąpiła konsolidacja postkomunistycznych sił lewicowo-liberalnych. Wobec tak funkcjonujących organów władzy tkwiącej w komunizmie a otwartej na najgorsze wzory bezwzględnego kapitalizmu, SP deklaruje swoją opozycyjność. Proponujemy polską drogę pomiędzy socjalizmem marksistowskim (komunizmem) a demoliberalnym kapitalizmem. Obie te struktury polityczno-gospodarcze nacechowane są ideą globalizmu, kosmopolityzmu, hegemonizmu i relatywizmu moralnego („demokracja bez wartości jest totalitaryzmem”).
Przyjmujemy za punkt wyjścia przy tworzeniu programu SP tezę: „Społeczna nauka Kościoła jest krytyczna zarówno wobec bezwzględnego kapitalizmu, jak i wobec kolektywizmu marksistowskiego”.
Miejsce to wyznacza ponad tysiącletnia historia naszego państwa, nasz dorobek w sferze kultury duchowej, intelektualnej oraz materialnej, etos, umiłowanie wolności i niepodległości, ścisły związek z chrześcijaństwem naszego Narodu.
Miejsce to możemy utracić, odchodząc od istotnych cech naszej tożsamości narodowej i suwerenności państwowej – ale możemy zachować i umocnić, kierując się tysiącletnią, piękną zasadą: BÓG – HONOR – OJCZYZNA.
Jesteśmy ponad 38-milionowym narodem, zamieszkałym obecnie na obszarze między Odrą a Bugiem, wspartym ponad 20-milionową Polonią i Polakami rozsianymi po całym świecie. Narodem, który utracił w II wojnie światowej kilka milionów współobywateli z rąk oprawców hitlerowskich i sowieckich i Państwem, które jako wierny sojusznik zwycięskiej koalicji antyhitlerowskiej pomniejszyło swoje terytorium o ponad 70 tys. km² w stosunku do stanu przedwojennego. W III Rzeczpospolitej Polskiej, dość jednorodnej etnicznie, mniejszości narodowe i wyznaniowe nie przekraczają łącznie pół miliona, tj. niespełna ok. 1,5 % mieszkańców Polski. Tą korzystną dla nas sytuację zachwiać może polityka imigracyjna UE.
Dziś stoimy przed dylematem – jaką drogę współpracy międzynarodowej przyjąć, czego unikać, czy istnieje inne rozwiązanie niż alternatywa: Moskwa albo Bruksela? Stronnictwo Pracy twierdzi, że istnieje.
Stosunki Państwa i Kościoła Katolickiego normuje Konkordat a z innymi mniejszościami wyznaniowymi umowy. Głową Państwa Polskiego jest Prezydent RP, będący jednocześnie Zwierzchnikiem Sił Zbrojnych. Wybór Prezydenta następuje w głosowaniu powszechnym. Jednocześnie winien być wybierany wiceprezydent, który w razie konieczności ipso facto wchodzi w obowiązki Prezydenta.
Podstawą strategii polityki zagranicznej państwa polskiego jest zawieranie sojuszy z państwami, które deklarują lub przejawiają realną wolę przeciwstawiania się ekspansjonizmowi niemieckiemu i imperializmowi rosyjskiemu. Takim sojuszem w obecnie jest Pakt Północnoatlantycki NATO, w którym główną siłą sprawczą są Stany Zjednoczone Ameryki Północnej.
Polska jest członkiem NATO i w ramach tej organizacji powinna dążyć do zbudowania najpotężniejszej armii lądowej w Europie celem zagwarantowania swym obywatelom bezpieczeństwa militarnego, umożliwiającego zachowanie suwerenności i rozwoju ekonomicznego i społecznego.
Głównym celem polityki zagranicznej państwa polskiego jest rozwijanie dobrych stosunków politycznych i gospodarczych z państwami świata i głównie Europy Środkowej. Cel ten powinien być realizowany w ramach zaistniałej inicjatywy „Trójmorza”, czyli państw leżących w Europie Środkowej na kierunku północ-południe. Budowanie dobrosąsiedzkich stosunków z państwami „Trójmorza” umożliwi przy znaczącym udziale Polski w tej inicjatywie, utworzenie regionu rozwoju i bezpieczeństwa w Europie Środkowej.
Polityka zagraniczna Polski powinna korzystać z narzędzi stosowanych w dyplomacji do monitorowania i gromadzenia informacji także z zakresu powstawania nowoczesnych technik i technologii w krajach świata o zaawansowanym rozwoju technologicznym. W polityce zagranicznej Polski musi obowiązywać zasada „wzajemności” będącej kanonem w relacjach partnerskich między Polską a innymi krajami.
Już zawarte porozumienia między UE a RP wymagają renegocjacji a niektóre zaistniałe fakty we wzajemnych relacjach – wyjaśnień, bowiem podstawową zasadą polityki zagranicznej jest zachowanie suwerenności Państwa Polskiego, co oznacza, że decyzje w sprawach konstytuujących polski interes narodowy i polską rację stanu muszą być podejmowane w stolicy RP, a nie w ośrodkach zagranicznych.
Głównym zadaniem polskiej polityki wewnętrznej jest dbałość o utrzymanie ciągłości istnienia i rozwój Państwa Polskiego. Dla osiągnięcia tego celu trzeba najpierw przywrócić Konstytucję z 1935 roku, przystosowując jej treść i zapisy do obecnej rzeczywistości polityczno – społecznej. Taki akt prawno-polityczny stanowiłby zerwanie zobowiązań zaciągniętych przez władze Polski zniewolonej przez Rosję sowiecką przy pomocy polskich kolaborantów oraz umożliwiły odbudowę autentycznie polskiej polityki społecznej. Jest to ogrom spraw – tu możemy jedynie zaprezentować kierunek myślenia Stronnictwa Pracy w tym zakresie.
Koniecznym jest rozwój bezpieczeństwa obronnego Polski przez modernizację istniejących i rozbudowę Polskich Sił Zbrojnych oraz stworzenie wystarczająco zasobnego, własnego arsenału zbrojeniowego. Ich stan osobowy w pierwszym etapie winien liczyć 600-tysięcy żołnierzy, co może być osiągnięte na drodze ośmiomiesięcznego przysposobienia wojskowego będącego powszechnym obowiązkiem mężczyzn i kobiet.
Strukturę Wojsk Obrony Terytorialnej należy dostosować do struktury terytorialnej Polski i lokalizacji wojsk zasadniczych, ale tak, aby w każdej gminie przy Oddziałach Straży Pożarnej powstały oddziały WOT dysponujące magazynami broni, strzelnicą oraz zawodową kadrą dowódczą.
Należy zlikwidować NFZ jako strukturę biurokratyczną trwoniącą pieniądze podatników.
Kierunek zmian to samorządowa służba zdrowia. W efekcie transformacji cyfrowej pacjenci zyskają świadczenia medyczne na wyższym, profesjonalnym poziomie a system pozwoli racjonalnie gospodarować pieniędzmi, mimo to potrzebny jest także nowy model finansowania służby zdrowia. Zmienimy obecny system finansowania służby zdrowia, tak aby pieniądz w prosty sposób podążał za pacjentem i był wydawany racjonalnie. Proponujemy głęboką reformę, z jednoczesnym utrzymaniem standardu leczenia i jakości usług bez względu na różnice w zamożności regionów.
Wprowadzenie do sektora handlu żywnością podatku obrotowego, z którego części Państwo Polskie powinno pozyskać środki dla odzyskania kontroli nad centrami handlującymi produktami przetwórstwa rolno – spożywczego w Polsce. W obecnej sytuacji wręcz koniecznym staje się stworzenie realnej kontroli, a więc i opracowanie systemu oceny jakości żywności dostarczanej do Polski z zagranicy. Wsparcie polskiego rolnictwa i promocja polskiej żywności jest tradycyjnym postulatem Stronnictwa Pracy. Obecnie nad wyraz konieczne jest wypowiedzenie przez Polskę umów z UE, które uderzają w polskie rolnictwo jak na przykład wynikających z polityki „zielonego ładu”.
Polska dysponuje znaczącymi zasobami węgla kamiennego i brunatnego, które mogą być źródłem energii elektrycznej przy zastosowaniu technik redukujących emisję CO2 do atmosfery. Ewentualne braki można uzupełnić energią z małych elektrowni jądrowych redukujących koszty przesyłu energii elektrycznej do odbiorców a opartych na wysokotemperaturowych reaktorach IV-tej generacji (VHTR). Polska musi natychmiast wypowiedzieć płacenie podatku ETCS od handlu emisjami CO2 jako instrumentu spekulacyjnego wymierzonego w rozwój gospodarczy także naszego kraju.
Obecny system edukacji należy w Polsce poddać gruntownej zmianie. Szkoły i uczelnie polskie mają być miejscem przekazywania wiedzy a nie szerzenia ideologii, a edukacja winna być przedmiotem najwyższej troski władz zaczynając od Prezydenta RP.
Finansowanie oświaty musi być rozliczane w całości przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Celowość wpłat i ich wydatkowanie muszą być zgodne z celowością szkoły. Wpłaty samorządów, instytucji, organizacji i osób prywatnych przyjęte przez szkołę na cel inny winny być po rozpoznaniu rozliczeniowym rygorystycznie przez szkołę zwrócone na rzecz specjalnie powołanego Funduszu Oświatowego. Dla odwrócenia trendu wyraźnego obniżania się poziomu wykształcenia w Polsce i zahamowania procesu dezintegracji środowiska nauczycielskiego Stronnictwo Pracy proponuje przywrócenie nauczycielom statusu urzędnika państwowego. Po pozytywnym zaliczeniu kwalifikacji do zawodu nauczyciel staje się urzędnikiem państwowym, co podniesie znacznie jego przydatność zawodową, rangę społeczną i pozycję finansową.
Stronnictwo Pracy z całą ostrością pojmuje, że w obecnej sytuacji celem polskiej polityki społecznej w Polsce winna być reintegracja życia narodowego w oparciu o:
Ponad wiek trwa bezkarnie w Polsce agresja wewnątrzspołeczna uderzająca w polski interes narodowy i polską rację stanu, degradująca polską historię, wyniszczająca tożsamość narodową.
Program SP nie preferuje „państwa opiekuńczego”, ale zwrócony jest w stronę osoby ludzkiej i dąży do stworzenia każdemu obywatelowi Polski warunków dla godnego życia i poszanowania jego osoby. Wiąże się to z prawem do pełnej ochrony życia, bezpieczeństwa osobistego i rodzinnego, wolności osobistej oraz pomocy ze strony państwa i społeczeństwa w celu uzyskania wszechstronnego rozwoju osobistego i zdobycia odpowiedniej pracy. Uznajemy szczególną rolę rodziny za fundament budowy społeczeństwa. Szczególnie istotne jest uznanie małżeństwa za związek kobiety i mężczyzny, ochrona rodziny, macierzyństwa i ojcostwa znajdujących się pod osłoną prawną państwa. Specjalnej ochrony wymaga opieka nad dziećmi, a przede wszystkim zabezpieczenie ich przed okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją. Rodzice mają przyrodzone prawo pierwszeństwa w wychowaniu dzieci oraz prawo do swobodnego wyboru szkoły, dlatego postulujemy, by quantum edukacyjne, zwane też bonem edukacyjnym, szło za uczniem. Państwo musi uwzględniać dobro rodziny, a także prowadzić politykę sprzyjającą uzyskiwaniu samodzielności ekonomicznej rodzin. Doceniając wartość zaradności indywidualnej rodzin Stronnictwo Pracy, popiera szczególnie rozwój rodzinnych zakładów pracy, ze specjalnym uwzględnieniem gospodarstw rolnych. Polityka prorodzinna państwa winna sprzyjać tworzeniu warunków dla samodzielnego kształtowania swego bytu materialnego i pozycji społecznej przez rodziny. W związku z tym niezbędna jest pomoc państwa w następujących dziedzinach:
Na szczególne podkreślenie zasługuje problem pomocy materialnej dla rodzin wielodzietnych. Dodatki rodzinne związane z wychowaniem dzieci powinny uwzględniać faktyczny dochód rodziny i być realną pomocą stwarzającą warunki do utrzymania podstawowego standardu życia. Podatek dochodowy winien być rozliczany z uwzględnieniem liczby osób we wspólnym gospodarstwie rodzinnym. Podkreślamy jeszcze raz, że w celu zapewnienia nieskrępowanego wyboru szkoły należy wprowadzić system bonów edukacyjnych.
System pomocy społecznej winien być oparty na zasadzie pomocniczości i pogłębiania polityki prorodzinnej. Oznacza to potrzebę świadczeń materialnych na rzecz potrzebujących, a także obniżenie poziomu opodatkowania najuboższych sfer społeczeństwa oraz zwolnienia od podatków dochodów niższych od minimum socjalnego. Specjalną opiekę społeczną powinny być otoczone matki samotnie wychowujące dzieci. Należy odejść od opodatkowania emerytów do 3 tys. zł. miesięcznie. W dziedzinie opieki zdrowotnej należy dążyć do powszechnego równego dostępu do świadczeń medycznych i stworzyć warunki dla poprawy stanu zdrowia społeczeństwa. Budżet na ochronę zdrowia musi zapewnić finansowe pokrycie świadczeń medycznych gwarantowanych prawem. Oznacza to konieczność zwiększenia nakładów na ochronę zdrowia.
Proces wychowania dzieci i młodzieży, zgodnie z tezami zawartymi w rozdziale dotyczącym polskiej rodziny, musi być prowadzony w sposób harmonijny, zarówno w domu, jak i w szkole. Do najważniejszych zadań w tej dziedzinie zaliczamy:
Cel reformy systemu edukacji został już zaprezentowany w punkcie dotyczącym polityki wewnętrznej. Chcemy jednak usilnie zwrócić uwagę na potrzebę zreformowania także szkolnictwa zawodowego w kierunku poszerzenia oferty edukacyjnej, dostrzegania potrzeb wynikających z różnorodności kształcenia zawodowego oraz otwarcia przed nim szerszych możliwości rozwojowych.
W dziedzinie szkolnictwa wyższego SP postuluje osiągnięcie przez Państwo Polskie możliwości kształcenia dla około czterdziestu procent społeczeństwa w grupie wiekowej 19 – 25 lat. Wymagane jest wzbogacanie i zróżnicowanie zakresu studiów i nadawanych tytułów zawodowych i naukowych. Należy rozbudować system państwowej pomocy materialnej dla studentów, angażujący środki finansowe ze źródeł publicznych (stypendia naukowe, socjalne, prywatne, fundowane z możliwością odpracowania w sponsorującej instytucji lub przedsiębiorstwie). Młodzież, która ukończyła w Polsce wyższe studia na uczelni państwowej a chce wyjechać za granicę winna odpracować ustawowo określony czas (dotyczy kluczowych dla całego społeczeństwa).
Poziom nauki zadecyduje o dalszym rozwoju Narodu. Dlatego też muszą być stworzone perspektywy jej rozwoju, przeprowadzona zasadnicza reforma organizacji nauki w Polsce oraz zwiększenie nakładów w dziedzinie prac badawczych i wdrożeniowych. Istotnym zadaniem jest wkomponowanie w gospodarkę wolnorynkową mechanizmów skłaniających do osiągnięcia efektywności ekonomicznej w oparciu o wykorzystanie osiągnięć nauki. W celu zwiększenia nakładów na naukę należy coraz szerzej angażować środki spoza budżetu państwa, sięgając w razie potrzeby do emisji obligacji państwowych. Przedmiotem szczególnej troski winno stać się kształcenie i doskonalenie zawodowe kadry naukowej i pedagogicznej. Poziom wynagrodzenia nie może stanowić bariery dla angażowania do tej pracy ludzi o najwyższych kwalifikacjach. Najwyższą koniecznością jest oddalenie od nauk humanistycznych i społecznych lewicowej ideologii. Postulujemy większą staranność Kancelarii Prezydenta RP w promowaniu profesorów.
Ochrona i promowanie najwyższego dobra narodowego, jaką jest ponad tysiącletnie dziedzictwo chrześcijańskiej kultury polskiej, mogą być prowadzone skutecznie jedynie przy czynnym zaangażowaniu organów państwa i organizacji samorządowych w procesie udostępniania społeczeństwu najcenniejszych dóbr w tej dziedzinie. W tym celu powinno być zapewnione:
W celu podniesienia rangi kultury narodowej proponujemy:
Źródłem finansowania przedsięwzięć kulturalnych powinien być niezależny, tworzony z różnorodnych źródeł i uprzywilejowany fiskalnie fundusz. Jako podstawowe zadanie traktujemy sprawę rewindykacji zagrabionych polskich dóbr kultury oraz opiekę nad pozostałymi poza polskimi granicami pomnikami polskiej kultury.
Podniesienie poziomu zdrowia fizycznego i psychicznego społeczeństwa polskiego przy równoczesnym uatrakcyjnieniu Polski dla odwiedzających ją turystów wymaga kompleksowego opracowania. Stronnictwo Pracy deklaruje gotowość uczestniczenia w takiej pracy. Powinno ono zawierać także propozycje w zakresie finansowania, opieki i możliwości korzystania z obiektów sportowych. Niezbędne jest rozszerzenie prewencji w stosunku do osób zagrożonych chorobami cywilizacyjnymi oraz osób niepełnosprawnych. Należy zapewnić w planach zagospodarowania przestrzennego realizację potrzeb w dziedzinie kultury zdrowotnej i wypoczynku. Promocja turystyki, stworzenie preferencyjnych kredytów dla inwestorów z tego zakresu oraz propagowanie turystyki krajowej, agroturystyki i turystyki aktywnej powinno stworzyć warunki dla rozwoju tej dziedziny i przeciwdziałania patologiom społecznym.
Środowisko przyrodnicze należy do najważniejszych elementów przestrzeni życia ludzkiego. Polska cieszy się wprost nieprawdopodobną różnorodnością środowiskową i należy do krajów o mniej zdegradowanym środowisku przyrodniczym. Jest ono dziedzictwem wszystkich Polaków, prawdziwym naszym bogactwem. Jest to jednocześnie wyzwanie, by było ono objęte szczególną troską władz państwowych i samorządowych. Sejm winien zobowiązać Rząd do opracowania programu politycznego ochrony środowiska i takiej reorganizacji Ministerstwa Środowiska, by mogło realizować wynikłe z tego programu zadania.
Ze swej strony wnioskujemy o:
Gospodarka musi zapewnić ludziom godziwe życie, państwu siłę materialną odpowiednią do realizacji jego celów a Polsce rozwój. Tempo wzrostu gospodarczego powinno być dyktowane potrzebą wyrównania poziomu życia Polaków w stosunku do przeciętnego w zachodniej Europie, ale nie prowadzić do obecnego kryzysu humanitarnego i nie sprzyjać postawom konsumpcjonizmu oraz hedonizmu. Polityka gospodarcza państwa nie może sprzyjać rozwojowi różnych form materializmu praktycznego. Struktura społeczna w Polsce musi ulec przekształceniu i charakteryzować się większym udziałem klasy średniej oraz dążeniom do likwidacji bieguna biedy i oligarchii gospodarczej opartej na postkomunistycznych powiązaniach politycznych.
Głównym czynnikiem rozwoju gospodarczego powinna być kreatywność polskiej pracy i poprawna koncentracja kapitału. Inwestycje w kwalifikacje personalne – pierwszoplanowymi. Starannego opracowania strategii polityczno-społecznej państwa wymagają małe i średnie przedsiębiorstwa, a także działalność spółdzielcza. Najwyższym walorem Polski są rezerwy sił ludzkich zdolnych do pracy oraz ciągle jeszcze nie w pełni wykorzystane zasoby naturalne, jak również nasze położenie geopolityczne wskazujące wyraźnie na rolę zwornika gospodarki europejskiej. Niedostatkami są braki w dziedzinie infrastruktury gospodarczej, w tym szczególnie w dziedzinie komunikacji. Przemyślenia wymaga proces promocyjny struktur zatrudnienia.
Jako priorytet przyjmujemy działanie gospodarki wolnorynkowej otwartej na konkurencyjność, ale opartej na zasadzie sprawiedliwego udziału w wypracowanych dobrach. Uważamy, iż jest to warunek konieczny dla rozwoju kultury materialnej i poziomu cywilizacyjnego Polaków. Państwo może wykorzystać narzędzia interwencji makroekonomicznej związanej z polityką finansową, ale bez naruszania naturalnego funkcjonowania mechanizmu rynkowego. Edukacja obywatelska winna szerzyć zrozumienie, że działanie organów państwa musi mieć w szczególności na uwadze ochronę budżetu Państwa, równowagi ekonomicznej, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeby monitorowania skutków finansowych decyzji makroekonomicznych, w tym zapobieganie inflacji. Przeciwstawiamy się wszelkim tendencjom redukcjonistycznym wobec własności państwowej, a szczególnie likwidatorskim zapędom wobec tych narodowych sektorów gospodarczych, które posiadają strategiczne znaczenie dla rozwoju kraju i bezpieczeństwa narodowego.
Źródłem ożywienia gospodarczego powinno być:
Gradację tych zadań można określić następująco:
Wymienione zadania powinny stanowić punkt wyjścia dla opracowania szczegółowego dużego planu rozwoju polskiej gospodarki do 2050 roku. Z problemów szczegółowych kładziemy nacisk na ochronę własnej wytwórczości, w celu wyeliminowania dumpingowej konkurencji oraz promowanie tych kierunków popytu, które związane są z produkcją krajową, a także zastosować ułatwienia eksportowe. Niekorzystne relacje w obrocie zagranicznym muszą ulec zmianie przez przyspieszenie tempa unaradawiania produkcji, na przykład w przemyśle elektronicznym, samochodowym lub chemicznym, a także przez wprowadzenie polskiej specjalności eksportowej. Rozwój budownictwa wszelkiego rodzaju, a szczególnie mieszkaniowego, stwarza warunki dla rozbudowy m.in. przemysłu maszyn, urządzeń i materiałów budowlanych, co powinno stać się polską specjalnością eksportową, szczególnie w formie kompleksowego projektowania i budowania osiedli mieszkaniowych i innych form budownictwa, zarówno dla potrzeb krajowych, jak i na eksport. Zwracamy uwagę na ciągły brak Centralnego Ośrodka Zbrojeniowego w Polsce, ze wszystkimi tego skutkami.
Brak planów strategii rozwojowej Kraju oraz nierespektowanie zasady kontynuacji przez następujące po sobie ekipy rządowe skutkuje tym, że koncentracja aktywności przemysłowo-usługowej, oświatowej i kulturalnej na terenie wielkich miast odbywa się ze szkodą dla małych miejscowości, w których znaczny odsetek ludności nie znajdując zatrudnienia i godziwych warunków egzystencji widzi jedynie rozwiązanie w postaci imigracji do wielkich miast lub emigracji zagranicę. Paradoksalnie w Polsce znaczny odsetek przemysłu wymagającego z natury deglomeracji i związania z rejonami surowcowymi został skoncentrowany w wielkich miastach.
Dotyczy to nawet takich przemysłów jak przemysł mleczarski, mięsny, zbożowo-młynarski, tłuszczowy i inny. Tego rodzaju przemysł powinien stanowić podstawę dla gospodarczej egzystencji małych miejscowości. W ślad za tym powinna iść rozbudowa infrastruktury stwarzającej warunki dla życia na wyższym poziomie cywilizacyjnym oraz rozwinięcie działalności usługowej, szczególnie w dziedzinie turystyki i osiedlania się ludzi, których zajęcia zawodowe i niezależność finansowa nie wiążą ściśle z dużymi miastami.
Program rozwoju rolnictwa wiążemy ściśle z programem rozwoju polskiej wsi, małych miejscowości i osiedli. Istotnym elementem rozwoju polskiego rolnictwa jest poziom przygotowania zawodowego rolników i środki na ten cel. Bezwarunkowej zmiany wymaga obecny system emerytalny rolników.
Przyspieszenie tempa budownictwa mieszkaniowego jest konieczne, co uzasadnia potrzebę uruchomienia Narodowego Programu Budownictwa Mieszkaniowego. Jako działania przygotowawcze przewidujemy:
Konieczne jest zaangażowanie samorządów w realizację tego programu szczególnie w zakresie budownictwa komunalnego i przygotowanie infrastruktury budowlanej. Przyjęcie rozwiązań prawnych umożliwiających mobilizację celową środków finansowych będących w dyspozycji państwa, samorządów i innych organizacji.
Wskazane byłoby przejęcie przez gminy lokali mieszkalnych zajmowanych przez różne instytucje i przywrócenie tym lokalom pierwotnych funkcji. Zwiększenie wydatków na budownictwo mieszkaniowe nie może powodować wzrostu inflacji. W przypadku zaistnienia potrzeb gromadzenia nadzwyczajnych środków wskazane byłoby powołanie narodowego funduszu mieszkaniowego i wypuszczanie obligacji oraz zastosowanie innych sposobów gromadzenia niezbędnych środków.
Będziemy dążyć do uporządkowania trwałych podstaw prawnych państwa polskiego, odpowiadających godności i tradycji narodu polskiego oraz zapewniających ciągłość historyczną i prawną państwa, a w tym:
Opowiadając się za suwerennością państwa, dążymy do takich zmian ustrojowych, które będą sprzyjać ugruntowaniu zasad demokracji, sprawiedliwości społecznej i bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego. Władza ustawodawcza powinna być zbliżona do narodu przez wprowadzenie zasady wyborów większościowych do sejmu dla co najmniej 2/3 mandatów oraz przez przywrócenie odpowiedniej rangi senatowi, jako izbie o wyraźnie określonych uprawnieniach legislacyjnych.
Postulujemy powołanie Państwowej Wyższej Szkoły Administracji na wzór francuskiej celem dopracowania się wykwalifikowanej kadry urzędniczej, wyraźnego określenia różnicy między stanowiskami politycznymi i administracyjnymi, eliminowania wpływu administracji państwowej na bezpośrednie zarządzanie gospodarką i sferę finansów publicznych. Proponujemy zasadę „jednego dokumentu”, aby uprościć procedury dla przedsiębiorców i administracji. Polega na tym, że zamiast wielu różnych formularzy i dokumentów wymaganych w procesach administracyjnych stosuje się jeden ujednolicony dokument, który zawiera wszystkie niezbędne informacje.
Popieramy pracę nad umacnianiem społeczności lokalnych do rozwiązywania problemów lokalnych, ale ze współpracą z władzą centralną i zgodnie z „Ustawą o samorządach”. Podstawą do działania samorządu terytorialnego powinny być jego dochody pochodzące z podatków, opłat i świadczeń ze strony osób fizycznych i prawnych, ale też własne z gospodarki komunalnej, które powinny mieć tendencję rozwojową. Ten stan rzeczy stworzy znaczne zróżnicowanie możliwości działania samorządów terytorialnych, które winno być częściowo rekompensowane przez uzasadnione dotacje podmiotowe ze źródeł centralnych z uwzględnieniem liczby mieszkańców. Dotacje przedmiotowe powinny być wiązane wyłącznie ze szczególnymi sytuacjami losowymi. Jest to jedyna droga do stworzenia rzeczywistej samodzielności i odpowiedzialności organizacji samorządowych.
Bezpieczeństwo zewnętrzne i wewnętrzne jest zadaniem władz wszystkich szczebli z samorządami włącznie. Siły zbrojne oraz struktury policyjne powinny być podporządkowane demokratycznie wybranym władzom państwowym, przestrzegać ściśle zasady apolityczności, która nie może łamać obowiązków i uprawnień kompetencyjnych żadnej z tych struktur.
Niezależnie od szczegółowych zadań, jakie powinny spełniać służby bezpieczeństwa, istotne jest podporządkowanie ich jednolitemu kierownictwu. Umożliwi to odpowiednią koncentrację sił dla rozwiązywania ważnych problemów bezpieczeństwa państwa i jego obywateli. Postulujemy, aby wywiad polski posiadał władze własne, niezależne od innych ministerstw.
Siły zbrojne Rzeczpospolitej muszą spełniać dwa zasadnicze zadania:
Należy dążyć do możliwie najwyższego stopnia współpracy polskiego przemysłu cywilnego z przemysłem zbrojeniowym, rozwijać możliwości obrony terytorialnej.
Prawidłowy i szybki wzrost gospodarczy wymaga zdyscyplinowania i zreorganizowania finansów publicznych. Podstawowym źródłem finansów państwa są podatki oraz dochody majątku Skarbu Państwa, czyli dawnej królewszczyzny. W miarę wzrostu dochodów społeczeństwa stopy podatkowe zarówno pośrednie, jak i bezpośrednie powinny ulegać zmianom określonym w uchwałach sejmowych przy jednoczesnym wzmacnianiu egzekucji podatków i opłat w tym szczególnie opłat celnych i podatków dochodowych od wielkich korporacji międzynarodowych nagminnie uchylających się od płacenia podatku dochodowego. Musi być również ograniczana redystrybucja środków z budżetu państwa na rzecz tych agencji i instytucji, które umykają spod kontroli państwowej lub z mocy prawa są zakazane. Winno być zakazane bezpośrednie i pośrednie wspieranie fundacji lub organizacji fundowanych z zagranicy.
Państwo musi wspierać aktywność kredytową na rzecz długoterminowych kredytów inwestycyjnych, temu celowi powinien służyć cały polski system bankowy, który w ten sposób staje się podstawowym narzędziem państwa w dziedzinie rozwoju kraju. Dla realizacji tego zadania winien być powołany bank obsługujący samorządy, stymulujący obecność przedsiębiorstw danego regionu, chroniący je przed dekoniunkturą i pozaprawnymi formami konkurencji. Stronnictwo Pracy dostrzega, że Polska może odegrać szczególną rolę we współczesnym świecie. Warunkiem wykorzystania rodzących się już możliwości jest wzmocnienie siły wewnętrznej państwa oraz przygotowanie intelektualne i duchowe polskiego narodu do spełnienia tej roli.
Stronnictwo Pracy jest partią otwartą na wszystkie warstwy społeczne Polaków ze szczególnym uwzględnieniem ludzi głębiej zaangażowanych w proces pracy. Jest otwarte na wszystkie mniejszości narodowe zamieszkujące Polskę, jeśli akceptują katolicką naukę społeczną.
Stronnictwo Pracy deklaruje wolę prowadzenia działalności politycznej służącej polskiemu interesowi narodowemu i polskiej racji stanu. Uznaje polską rację stanu za obowiązującą wszystkich obywateli Rzeczypospolitej Polskiej. Interes narodowy mniejszości narodowych zamieszkujących Polskę programowo nie może być przeciwny interesowi narodowemu Polaków.
Stronnictwo Pracy uznaje Naród Polski za suwerena a Państwo Polskie za podmiot polityczny cieszący się pełnią praw krajowych i międzynarodowych. Na straży tych atrybutów stoi Państwo a wszyscy obywatele RP są zobowiązani do współpracy ze służbami państwowymi w zwalczaniu postaw antynarodowych i antypaństwowych.
Stronnictwo Pracy opowiada się za koncentracją kapitału w podmiotach gospodarczych podlegających kontroli obywatelskiej, spośród których za najbardziej sposobny uznaje Skarb Państwa i rodzimą własność. Sprzeciwia się zdecydowanie umożliwieniu koncentracji kapitału w Polsce przez podmioty uczestniczące w procesie globalizacji.
Stronnictwo Pracy wyraża wolę współdziałania z innymi podmiotami politycznymi na zasadzie programowej i wolę współpracy z tymi związkami zawodowymi, które nie mają postawy roszczeniowej.
Stronnictwo Pracy wspiera te inicjatywy społeczne, które wpisują się w projekt zrównoważonego rozwoju Polski, który czeka na swe zredagowanie.
Warszawa, 30 czerwca 2025 roku
Scalenie i redakcja tekstu: Ks. prał. Józef Roman Maj – Kapelan Krajowy Stronnictwa Pracy
Przepisanie: Stanisław Romańczuk, Marek Wolski
Zatwierdził: dr hab. inż. Zbigniew Wrzesiński
